Szukaj Otwórz menu
Agresja u dziecka

Agresja u dziecka

Dodane: 14.12.2012 | Autor: Beata Sakowska

Wychowanie dzieci powinno prowadzić do kształtowania ich osobowości w taki sposób, aby świadomie umiały hamować swoją agresję. Zresztą to rodzice odgrywają najważniejszą rolę w ograniczaniu przejawów agresji u swoich pociech. Ich codzienne zachowanie nie może utrwalać ich przekonania o skuteczności używania przemocy.

Spis treści:

    Agresja u dzieci – przyczyny 

     

    Za agresywne uznaje się dziecko, które bije rówieśników, przezywa, dokucza, przedrzeźnia, niszczy lub uszkadza przedmioty (swoje lub cudze), przeklina, dręczy zwierzęta. Agresywne dziecko jest aroganckie w stosunku do dorosłych lub rówieśników, brutalnie narzuca innym swoje zdanie, i w zachowaniu prezentuje wrogość, nienawiść (do ludzi, zjawisk, ale także przedmiotów).

    Psychologowie mówią raczej o celach, a nie przyczynach agresji i wyróżniają:

    • agresję, jako obronę przed atakiem (częste zjawisko w skupiskach dzieci – szkołach i przedszkolach),
    • agresję jako reakcję na frustrację (kiedy dziecko czuje gniew i złość),
    • agresję w celu zwrócenia na siebie uwagi,
    • agresję rozumianą jako „wywiad”, czyli badanie granic możliwości tego, na ile można sobie pozwolić (często wymuszanie czegoś poprzez ataki złości).

     

    Agresja u dziecka – odpowiednie wzorce

     

    To rodzice odgrywają najważniejszą rolę w ograniczaniu przejawów agresji u swoich pociech. Ich reakcje nie mogą uczyć ich przekonania o skuteczności używania przemocy. Nie wolno dziecka usprawiedliwiać, przyzwalać mu na agresję (ogromnym błędem jest postawa „nie zaczynaj, ale możesz oddać”). Nie trzeba chyba nikomu przypominać, że kary fizyczne rodzą agresję. Dzieci naśladują swoich rodziców, dlatego warto pamiętać o odpowiednich wzorcach. Często też u podłoża agresywnych zachowań leży wyróżnianie jednego dziecka w rodzinie, dlatego zawsze trzeba dokładnie analizować konflikty między rodzeństwem i w razie kłótni wysłuchać obu stron. Warto wiedzieć także, że zarówno nadmierna swoboda jak i nadmierna kontrola mogą być fatalne w skutkach.

     

    Skuteczne wychowanie

     

    Wychowanie dzieci powinno prowadzić do kształtowania ich osobowości w taki sposób, aby świadomie umiały hamować swoją agresję. Gdy małe dziecko uderza rodzica (to może zdarzać się już dwu-trzylatkowi) trzeba je powstrzymać, tzn. złapać za rękę czy nogę, jeśli kopie i przytrzymać, dopóki nie przestanie się szarpać. A gdy emocje opadną, porozmawiać o tym. Trzeba w dziecku kształtowa empatię – tłumaczyć: „boli mnie, kiedy mnie bijesz, nie wolno tego robić". Podobnych argumentów używamy, gdy agresja skierowana jest w kierunku innych osób. Warto pomóc malcowi oswoić się ze swoimi emocjami, mówiąc „rozumiem, że jesteś zły/jest ci przykro" i zaproponować mu inną formę wyładowania złości, na przykład boksowanie w poduszkę, tupanie, używanie określonych zwrotów zamiast wulgaryzmów (jeśli pojawia się agresja słowna).

    Dzieci przejawiające agresję powinny być kontrolowane i otoczone szczególną opieką przez rodziców, wychowawcę oraz pedagoga szkolnego. Dlatego jeśli takie problemy pojawiają się w szkole trzeba przeanalizować sytuację z pracownikami szkoły i wspólnie określić strategie przeciwdziałania przemocy. Agresywne zachowania mogą być związane z brakiem akceptacji w grupie, tym, że uczeń nie radzi sobie z porażkami w szkole lub próbuje znaleźć się w centrum uwagi, bo tak traktowany jest w domu. Współpraca opiekunów z nauczycielami jest wtedy jedyną drogą do wyeliminowania agresywnych zachowań.

    Autor: Beata Sakowska
    Przeczytaj również powiązane z tematem

    Encyklopedia

    Nie znalazłeś odpowiedzi - zadaj pytanie

    Wejdź na forum

    FaceboookGoogle plusTwitterYoutube