Szukaj Otwórz menu
Nadczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy

Dodane: 09.07.2013 | Autor: mgr Marta Natkańska

Nadczynność gruczołu tarczowego można określić jako nadmierne oddziaływanie hormonów tarczycy na komórki ludzkiego organizmu. Nadczynność tarczycy jest schorzeniem występującym dość często. Szacuje się, że dotyka ona nawet 2% populacji.

Spis treści:

    Co to jest nadczynność tarczycy?

     

    Nadczynność tarczycy jest schorzeniem występującym dość często. Szacuje się, że dotyka ona nawet 2% populacji. Stwierdzana jest aż pięciokrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Choroba najczęściej pojawia się w średnim wieku, rzadko u dzieci. Większa zapadalność występuje wiosną i latem.

    Nadczynność tarczycy bywa także określana jako wole nadczynne i stan taki należy rozumieć jako nadmierne wydzielanie hormonów tarczycy. Nadczynność gruczołu tarczowego można także określić jako nadmierne oddziaływanie hormonów tarczycy na komórki ludzkiego organizmu. Choroba najczęściej jest wynikiem zbyt silnego oddziaływaniu obu hormonów tarczycy – tyroksyny i trójjodotyroniny, choć nie jest to regułą. Nadczynność tarczycy oznacza, że w badaniach laboratoryjnych stężenie TSH będzie niskie. Wynika to z podwyższonego stężenia wolnych hormonów tarczycy, które krążą we krwi.

     

    Przyczyny nadczynności tarczycy

     

    Wybrane przyczyny nadczynności gruczołu tarczowego to:

    • choroba Gravesa-Basedowa,
    • wole guzkowe toksyczne,
    • nowotwory złośliwe gruczołu tarczowego,
    • zatrucie preparatami bądź hormonami tarczycy,
    • przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (początkowa faza choroby Hashimoto),
    • podostre zapalenie tarczycy (początkowa faza choroby de Quervain),
    • przyjmowanie leków o dużej zawartości jodu, np. amiodaronu,
    • zespoły chorobowe, którym towarzyszy nadmierna produkcja hormonu TSH,
    • ciążowa nadczynność tarczycy,
    • przyjmowanie jodków nieorganicznych w dużych dawkach,
    • wole rozlane toksyczne.

     

    Objawy nadczynności tarczycy

     

    Obraz kliniczny pacjenta z nadczynnością tarczycy zazwyczaj wygląda podobnie i manifestuje się następującymi objawami:

    • przyspieszenie akcji serca w spoczynku,
    • zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, nadkomorowe zaburzenia rytmu),
    • uczucie kołatania serca,
    • niewydolność krążenia,
    • wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowego),
    • podwyższenie ciepłoty ciała,
    • uczucie niepokoju,
    • uczucie drżenia,
    • pobudzenie psychoruchowe,
    • bezsenność,
    • uczucie gorąca i towarzysząca jej nadmierna potliwość,
    • zwiększony apetyt i częste wypróżnienia,
    • widoczny spadek masy ciała,
    • możliwe wypadanie włosów,
    • zaburzony cykl miesiączkowy,
    • wytrzeszcz oczu w przypadku choroby Gravesa-Basedowa,
    • powiększanie tarczycy, tzw. wole tarczycowe, występujące np. w chorobie Gravesa-Basedowa.

     

    Badania diagnostyczne w nadczynności tarczycy

     

    W przypadku podejrzenia nadczynności tarczycy potwierdzenie diagnozy następuje głównie wskutek przeprowadzenia badań laboratoryjnych stężenia hormonów. Najczęściej badane jest stężenie hormonu TSH, którego wynik jest jednocześnie wskazówką pozwalającą na określenie leczenia przeciwtarczycowego. Bada się ponadto także stężenie wolnych frakcji hormonów – trójjodotyroniny i tyroskyny (FT3 i FT4).

     

    Leczenie nadczynności tarczycy

     

    Stwierdzenie nadczynności tarczycy niezależnie od przyczyny jest bezwzględnym wskazaniem do podjęcia leczenia przeciwtarczycowego. Zależy ono od przyczyny nadczynności. Terapia może obejmować przyjmowanie leków, leczenie jodem lub zabieg chirurgiczny. Grupa leków stosowana w leczeniu nadczynności tarczycy nazywa się tyreostatykami. Ich zadaniem jest hamowanie tworzenia się połączeń jodu w gruczole tarczowym oraz gromadzenie jodków przez ten gruczoł. Inną wykorzystywaną grupą leków są beta-blokery, które zmniejszą stężenie hormonów tarczycy we krwi. Ta grupa leków wpływa korzystnie na układ krążenia „uspokajając” go, ogranicza objawy nadpobudliwości, pocenia się, zmniejsza objawy drżenia. Bywa, że lekarze decydują się uzupełnić terapię o leki uspokajające.

    Przeczytaj również powiązane z tematem

    Encyklopedia

    Nie znalazłeś odpowiedzi - zadaj pytanie

    Wejdź na forum

    FaceboookGoogle plusTwitterYoutube